Waarom Vince en ik onze samenwerking stoppen

Het einde van deze Olympische cyclus brengt veel veranderingen met zich mee…

Dankbaar
Na een geweldige samenwerking van tien jaar, hebben Vince en ik besloten om een nieuwe weg in te slaan. Dit heeft niks te maken met de kwaliteiten van Vince, want ik ben hem ontzettend dankbaar voor alles wat wij in de laatste tien jaar hebben mogen delen. Europees Kampioen, drie internationale medailles, Nederlands records indoor & outdoor en ieder jaar aanwezig op grote toernooien. We hebben het samen gedaan.

Vince en ik hebben in eerste instantie altijd een samenwerking voor ogen gehad tot aan Londen 2012, daarna besloten dat wij beiden nog vier jaar door wilden richting Rio samen. Nu is het tijd voor verandering. Exacte invulling hieraan kan ik nu nog niet geven maar we vinden beiden dat er een nieuwe frisse wind nodig is om het heilige vuur aan te houden. Vince heeft beloofd altijd voor raad en advies beschikbaar te blijven.

Foto: Erik van Leeuwen

Foto: Erik van Leeuwen

 

Mijn lichaam
Vorig jaar is het mis gegaan met een ongelukje in een afzet met verspringen toen er een peesschede in mijn enkel scheurde en een stukje bot meetrok. Helaas hebben wij dit pas laat kunnen diagnosticeren en is er uiteindelijk pas eind februari van dit jaar geopereerd. Waardoor presteren in 2016 een gigantische uitdaging werd.

De revalidatie na mijn enkeloperatie eind februari van dit jaar hebben we redelijk snel moeten doen i.v.m. de Olympische Spelen in augustus. Dat heeft geleid tot een disbalans in mijn lichaam, waarna ook mijn achillespees en tijdens de Spelen ook mijn quadriceps op gingen spelen. Na uitgebreid onderzoek lijkt de enkel nu wel aan het herstellen, maar dat heeft tijd nodig. Hoe ik uiteindelijk na al deze tegenslagen dit seizoen zo goed aan de start stond in Rio was in mijn ogen een hele prestatie!

Natuurlijk raakte ik tijdens de tienkamp geblesseerd, maar mijn quadriceps verrekking zag niemand van ons hele team aankomen. Een spierblessure kan ieder moment gebeuren en uiteraard was het risico groter door de beperkte voorbereiding die ik had gehad, maar van geen enkele beslissing richting de Spelen heb ik achteraf spijt. Ik stond er, was in vorm voor een goede tienkamp, alleen het lijf wilde niet meewerken.

Eerst is het tijd voor een reset, waarbij ik a.s. dinsdag (6 september) gelijk onder het mes ga om mijn rechterpols te laten opereren. Tijdens mijn val over de horden in Götzis (mei 2015) is in mijn pols het TFCC-ligament (soort meniscus in de pols) gescheurd. Na een cortisone injectie hield de pols het steeds een aantal weken, waarna die weer pijnlijk werd. Deze instabiliteit moet verholpen kunnen worden door dat ligament weer aan het bot vast te hechten. Gevolg is wel 6 weken met mijn arm tot aan mijn oksel in het gips. Dit geeft gelijk mijn enkel de tijd om te herstellen.

Jullie zijn nog niet van mij af!
Ik neem geen datum in gedachten wanneer ik weer op de baan wil staan. Ik weet alleen dat ik zeker nog niet klaar ben met atletiek en dat ik mijn beste jaren nog niet gehad heb…